— A—

is3 —

Endo verliesen alle dagfge95. hi gevet u, here, vast geleide
Onse vriende ende onfe mage. Te oomeneé ende te klerné heide.
45. Wat hulpt, dat wijt omegaen, hi dinct u vonnesse daer te doene
Wien connen iegen hen niet ge- Na den misdomme der banoene,
staen. Op dat men u heeft mesdaen.
Si fijn ons te mechtech sere. IOO. Gi seles bheternesse ontfahen
daertoe hebben fi den here. Ende hebdi in enegen dinge
dies laet ons nu in peise leven. Mesdaen, gi selt béteringé
50. God sal cortelinge geven, doen daer in selker wisen,
Maegt na minen willen gescien, Alse die baroene wisen
dat wi selen gerne ßen,“ 105. O GelIoen seide „dits redene
Onse mage sesen gewrobken ßjn goet:
Ende oec mede di kindre dijm. ITe witle, Robb', dàt gijt doet.
55. Magic, ic sal maken soene. waeromme so en foudi met
dies vvi wel hebben te doene. betren op dat gi iet
Ende ic in wille om gene sake, Mesdaen hebt iegen den conine
datn en weder die ontmake I10. Ochte iegen Rigart in enege
Tote dier willen entier oren, dins:
60. dat sier comen andre geburen, Gi selet hesren, dats its recht.
„Gerne — seide die grave Robbrecht
 —
Vent men vor den keyser vri,
Die ons selen houden te rechte E gerines die mesdaet in mi,
Ende wrebken al ons gesstechte. 115. die willie betren ende maken
wat hulpt, wi en mogen méer no soene
men J No den vonnesse der baroene.
Een twent gedoen iegen hen, huge seide „gi segt wale:
65. Wanne er dat sbjs gewaertiet sjijn Mi ee wel uwe tale.
En si scullin gein een hut tijn; Ic sal ane Karle den baroen
zer richie, god weet, 120. Gerne dese bodscap doen.
at ons sal wesen ongereet 2
die peis“, so on' sere 55 Bl. 2, S. J. Sp. 5.
70. daëer mesdaen, dat dunct mi. Hier was huge wel ontfaen,
RoOobbréeht seide „oem, laet va- want gelloën dio gat hem saen
ren: Een téllende pt, geloeft mi das,
Ic hebbe den keyser entboden twa- dat goet ende wes gescapen was
ren,,— 125. Ende wel te pointe gruet.
dat ic wille comen in vran ke- Orlof nam huge vaninarnoet
rike Ende keerde, te vrankerike
Ende daer ontfaen willechlike waert
75. der baroene jugement, Ende Robib' bereide sine vart
Op dat wi comen, daer omtrent Ende gelloen mede, dat we
die pais sal wale gemaect wesen. walé,
— mage altemale.
„Neve, dats waer, mochte gescien Te parijs waert quamen fie
dat, Te —J—— geloves mi.
80. wi souden ons bescudden bat So leden si die geronde
Vor den keyser in tgedinge, Ende reden so lànge stonde
dan wi souden sonderlingé. 135. dat quamen in vrankerike.
Die wile dus die heren sfaten doe voereèn sa getokelike
Ende vele sprahen utermaten, Tote parijs, wetet dat,
85. hoe siter soenen mochten comen, dar k herbeérgenden in die stat.
hebben fi comende vernomen Ende her huge, weet vorwaer,
heren hugen, des keysers bode; I40. was ten keyser comen daer
die seide „gi heren, die macht van Endeé sfeide sine bodfeap faen,
gode dat Robh' quame van meilaen
Moet u behouden in u ere: En dat quame gelloon meéde,
90. Io come hier van Kar le den here, die Robb' comen dede,
die u onthiet, her Robb'. dat, 145. Ende die hem gaf een palesroet
dat gi comtate parijs in tstat wel gescapen, te pointe groet.
Nu in onser vrouwen dage OLKare seide, die coninevri,
En met u uwe mage. „Lieve her huge, nu segt mi,